Ik moet iets bekennen. Ik ben geen mama-mama. In mijn boek ‘Hoe doen die andere mama’s dat toch?’ schrijf ik hier het volgende over:

“…Maar of ik me alleen mama voelde? Nee, dat kan ik niet zeggen. Ik voelde me nog steeds Isabel. Isabel, die twee kinderen had. Isabel, die naast mama ook coach, vriendin, zus, dochter… was. Isabel, die af en toe echt weleens een momentje voor zichzelf nodig had. Gewoon om mezelf te kunnen zijn….”

De puur zorgende taken; pampers verversen, fruitpap in die mondjes lepelen, badjes geven, zelfs borstvoeding geven, vond ik eigenlijk niet zo leuk. In alle eerlijkheid vroeg ik me wel eens af of het moederschap wel iets voor mij was…

Maar naarmate de jaren verstreken begon het moederschap me wel beter af te gaan en wat meer energie te geven. Zo ongeveer vanaf het moment dat ik een (redelijk) gesprek kon voeren met de kinderen. Een gesprek dat net iets verder gaat dan pipi en kaka (al blijft dit nog steeds de rode draad in veel van onze gesprekken).

Midden 2020, toen Nina 3 en Arno net 1 jaar was, en ik dus nog volop in die zorgende mama-rol zat, vroeg een oud collega of ze een kerntalentenanalyse van me mocht afnemen. Ze was zich namelijk aan het omscholen tot kerntalentenanalist en zocht enkele proefpersonen.
Graag! Persoonlijke ontwikkeling is zowat mijn stokpaardje. Vandaar dat ik doe wat ik doe als psychologisch consulent. Maar ook voor mezelf staat dit thema centraal, dus alles wat me kan helpen om dichter bij mezelf te komen en van daaruit te groeien: yes please!

Tijdens deze kerntalentenanalyse leerde ik dat er verschillende vormen van zorg en empathie bestaan.

Zo heb je de ‘sympathische, sociaalvoelende & zorgende empathie’, wat inhoudt dat je de ander bij de hand wil nemen en ondersteunen. Je wil zorg voor hen dragen en verantwoordelijkheid voor hen opnemen. Hierbij plaats je jezelf in de plaats van de ander. En van daaruit toon je medeleven, compassie en zorg. Volgens de kerntalentenanalyse zijn dit de geboren kinderverzorgers, bejaardenhelpers en leerkrachten. En laat ik dat, van nature uit, nu niet echt zijn…

Daarnaast bestaat er volgens de kerntalentenmethode nog een andere vorm van empathie, namelijk de ‘pure transpositie empathie’. Hierbij vertrek je vanuit de gevoelens en gedachten van de ander, rekening houdende met die persoon zijn/haar achtergrond, gedachten, cultuur, persoonlijkheid,…. Je wil vooral begrijpen waarom de ander is zoals hij/zij is. Je wil anderen vooruit helpen, vanuit hun eigenheid.

Mijn oud collega legde uit dat ik daarom zo graag doe wat ik doe: anderen begeleiden en coachen, want net daarbij kan ik deze vorm van empathie helemaal inzetten. Ook zei ze dat ik, als mijn kinderen wat groter zouden zijn, meer op mijn eigen manier zou kunnen moederen. Op een manier die beter bij mij zou passen. Zo zei ze: “Wacht maar tot ze groter zijn, dan kan jij de mama zijn die je écht bent”

Toen onze kinderen klein waren kon ik moeilijk vertrekken vanuit hun gedachten (sorry ik ben echt geen babyfluisteraar dus geen flauw idee wat die dachten als baby…), waarden en persoonlijkheid (omdat ik deze nog niet goed kende), dus was enkel die sympathische en zorgende empathie mogelijk. Wat mij nu net niet echt ligt. Dus twijfelde ik of het moederschap wel iets voor mij was.
Nu ze (iets) ouder zijn, weet ik wel beter wat ze belangrijk vinden, hoe hun karakter in elkaar zit en wat ze denken. Dus kan ik overstappen op die vorm van empathie die me wél beter ligt: de pure transpositie empathie. Vooral met Nina (die is intussen 9 jaar) kan ik echt al wel heel fijne gesprekken hebben over hoe ze zich voelt, wat ze nodig heeft en hoe ik haar kan helpen. En tijdens dat soort gesprekken voel ik dat het moederschap me wel goed afgaat en dat dit wel bij me past.

Oef, er zit dan toch een mama in mij 😊