Daar staat ze dan, in mijn gang. Een vrouw die enkele jaren geleden loopbaanbegeleiding bij me volgde. Nu staat ze hier terug. Samen met haar vriend en hun 9 weken oude dochter, warm ingeduffeld in de maxi cosy. Dit keer niet voor loopbaanbegeleiding. Maar wel om alle hoekjes en kantjes van mijn huis te komen bekijken. Want dat staat te koop. Midden januari 2025 gooide ik ons huis op Immoweb, want ik vond er een nieuw huis. Met uitzicht op mijn zus haar huis. Kan het nog beter? Ja hoor, mijn ouders wonen er achter de hoek en mijn broer nog een paar meter verder. Allemaal op wandelafstand. Een ook enkele vrienden wonen daar vlakbij. Hello village, here I come.

Maar dit betekent ook afscheid nemen van het huis waar onze twee kinderen hun hele leven lang al wonen. “Mijn geboortehuis”, zoals mijn achtjarige dochter het noemt. Maar hé, ons laten omringen door die village, niet enkel figuurlijk maar ook letterlijk, dat is pas zelfzorg denk ik dan. Het gemak van even op elkaars kinderen te letten, snel wat brood te halen bij mijn ouders als het onze op is, binnen en buiten lopen bij elkaar om even met iets te helpen of gewoon voor een koffie en een babbel. En vooral: de huizen staan daar rond een pleintje, dus zodra de zon zich even laat zien spelen alle kinderen daar buiten op het plein. Ik kijk er zo naar uit om onze kinderen en mezelf dit te kunnen geven.

Ook de vrouw die hier nu in mijn gang staat zoekt volop haar village op. Ook zij en haar gezin zoeken een huis dichter bij haar ouders. Omdat ik haar nog ken van de begeleiding en omdat ze net mama geworden is, geef ik haar met plezier mijn boek ‘Hoe doen die andere mama’s dat toch?‘ mee. Een boek voor al die mama’s die een manier van werken, leven en moederen nastreven, die werkt voor hén, los van (en soms ingaand tegen) de gangbare visies en regels die bestaan in onze maatschappij.

Als ze de cover ziet begint ze te vertellen over haar dochtertje en over wat mensen in haar omgeving adviseren: “neem eens een momentje voor jezelf”, “vraag een babysit en ga eens een paar uur voor jezelf iets doen”. Goedbedoeld, maar niet wat zij op dat moment nodig heeft. Want, zo legt ze uit, zelfzorg houdt voor haar net in dat ze nu volop aanwezig is bij en samen is met haar dochter. Haar eerste zwangerschap, ook een dochter, liep mis. De rouw voor haar eerste dochter is uiteraard nog heel aanwezig. En voor haar vertaalt zich dat in goed zorgen voor hun meisje nu. En zo mag en kan haar verdriet er zijn. Wat mooi om te zien hoe ze haar eigen pad hier in zoekt, en doet wat goed voelt voor haar. Los van de goedbedoelde adviezen van anderen. En daar gaat het uiteindelijk toch om.

Enkele dagen later stuurt ze me een berichtje om me te bedanken dat ze naar ons huis mochten komen kijken. En om te laten weten dat dit toch niet hun nieuwe thuis zal worden. Ze laat me ook nog weten dat ‘Hoe doen die andere mama’s dat toch?’ zo herkenbaar is en leest als een trein. Die herkenbaarheid, dat kan zoveel betekenen.

Enkele dagen later krijg ik trouwens wel een bod op ons huis, van een jong koppel dat ook graag kinderen wil. Hopelijk kunnen ook zij hier een warm nest maken, terwijl wij onze roedel terug opzoeken, daar op dat pleintje.