15 augustus. Moederkesdag in Antwerpen.
Dag op dag 10 jaar geleden, op moederdag, werd ik … geen mama.

Exact 10 jaar geleden beviel ik, na 5 maanden zwangerschap, van onze tweeling.
Ons zoontje werd dood geboren. Ons dochtertje kwam enkele minuten later levend ter wereld, liet even van zich horen, en overleed toen ook.

10 jaar geleden. 10 jaar.
Al moet ik maar even mijn ogen sluiten en ik ben zo terug in die verloskamer, alsof het gisteren was.

Een meer dan intens rouwproces stond ons te wachten. En dat rouwen om het verlies van je kind(eren) zowat het moeilijkste is dat er bestaat, zal niemand ontkennen.
Maar daarbovenop kwam dan ook nog het gevoel dat ik moest vechten. Vechten om te mogen rouwen op mijn manier, los van hoe onze maatschappij het voorschrijft.

Iedereen heeft het recht om te rouwen op zijn of haar manier. Dat was voor mij de insteek om 5 jaar na het verlies van onze tweeling het boek ‘De herfst kwam te vroeg’ te schrijven. Waarin ik openhartig mijn verhaal vertel.

Kort daarop volgde ik de opleiding tot perinataal verliesconsulent van Kinderwens vzw en werd ik vrijwillig rouwbegeleider bij vzw De Stilte Omarmd waar ik ouders begeleidde die ook hun kindje verloren hadden, tijdens de zwangerschap of rond de geboorte.
Ik hielp hen zoeken naar een manier van rouwen die werkt voor hen, los van wat onze maatschappij voorschrijft.
Maar vooral luisterde ik naar hun verhaal. Ik liet ze vertellen, over hun dochter of zoon. En dat betekende voor hen nog het meest, dat ze hun verhaal keer op keer mochten vertellen.

Dag op dag, 10 jaar geleden gebeurde het meest ondenkbare.
Vooraan in mijn boek schreef ik: “Voor Nora en Kasper, zodat het niet voor niets is geweest”
En hoewel dit nooit had mogen gebeuren, het was niet voor niets.
Dankzij Nora en Kasper heb ik toch iets kunnen betekenen voor andere ouders, met mijn boek en met de rouwbegeleiding.
Want dat (h)erkenning alles is, dat besef ik intussen maar al te goed.

Mijn boek is intussen niet meer te koop in de boekhandel. Maar ik heb hier nog een aantal exemplaren liggen. Ben of ken je iemand die er deugd aan kan hebben om het te lezen? Laat me iets weten en ik stuur je met plezier een exemplaar op (je betaalt enkel de verzendkosten).
De verzendingen zullen wel pas voor na mijn vakantie zijn, want dit weekend vertrek ik voor een weekje kamperen, met mijn intussen 8 jarige dochter en mijn 6 jarige zoon.

En vandaag vieren we samen moederdag.
Want dat verdriet en geluk ook prima samen kunnen bestaan, dat leerde het leven me ook.