Soms heb ik het gevoel dat ik mijn levensverhaal met potlood schrijf. Met potlood en een gom. Want soms moet er al eens iets weggegomd worden. En herschreven. Niet omdat het niet goed was. Maar gewoon omdat het niet meer past.

Ergens merk ik dat er ook een bepaalde schrik zit, om mijn verdere leven, mijn toekomstplannen, met pen neer te schrijven. Want dan is dat… voor altijd. En dan zit ik vast. Of zo voelt het dan toch. Wat niet betekent dat ik me nergens voor wil engageren. Zeker niet. Want als ik iets wil, dan bijt ik me erin vast en ga ik er ook echt voor. Maar of dit dan voor altijd moet zijn?

Bijvoorbeeld toen ik me 12 jaar geleden wou omscholen tot psychologisch consulent en een eigen coachingspraktijk wilde starten. Ik ging ervoor. En ik ga er nog steeds voor. Maar om te zeggen dat dit in steen gebeiteld is (of met pen neergeschreven is)? Nee, dat liever niet. Ik schreef deze nieuwe levensfase uit in potlood. En ja, geschreven potlood kan lang meegaan, heel lang. Tot ik het uitgom. Tot ik voel dat het tijd is voor iets anders. En dat kan. Wie weet wat wil ik op werkvlak binnen 1, 5 of 10 jaar? Dat coachen was de voorbije 10 jaar wel een constante, maar de manier waarop, extra jobs en extra opleidingen, die werden er gaandeweg wel bijgekriebeld. Met dat potlood. En stel dat ik over een aantal jaren misschien wil stoppen met dat coachen en een andere job wil gaan doen (wat ik me nu moeilijk kan voorstellen, maar wie weet), dan wil ik mijn verhaal opnieuw kunnen schrijven.

Ook waar ik woon en hoe ik in een relatie wil staan, ook dat staat in potlood geschreven. We wonen nu bijna 4 maanden in een heerlijk huis. Een echte thuis. Maar of dit mijn voor-altijd-huis is? Geen idee. Ik schreef dit deel van mijn levensverhaal met een heel mooi potlood, en het is een belangrijk deel van mijn leven. Maar wie weet waar wil ik wonen binnen 10 of 20 jaar? Wat ik nu wil, wil ik misschien later niet meer. Dus wat nu klopt, moet later misschien weggegomd en herschreven worden. En dat gevoel, dat dat kan, net dat geeft me rust.

Bijna alles in het leven is een keuze. En net dat maakt het zo leuk, dat je ervoor kan kiezen om opnieuw te beginnen. Om je verhaal te herschrijven. Zodat het blijft passen bij wie je bent en bij wat je belangrijk vindt. Ik wil dat mijn levensverhaal evolueert, samen met mij. Dus geef mij maar een potlood, een leven in het klad. Met vallen en opstaan. Proberen en leren. Schrijven, gommen en herschrijven. Alleen voor Nina en Arno haalde ik mijn pen boven.