Vrijdag 27 maart was het dan zover: ik werd 40 jaar. Of 30 + 10 jaar zoals ik de dag voordien half lachend zei tegen mijn collega in de groepspraktijk. Een klein mopje om het wat minder erg te doen klinken? Terwijl ik 40 worden blijkbaar helemaal niet erg vond.

Want wat blijkt: mijn 40^ste voelt heel wat beter en stabieler dan mijn 30^ste. Dus die 40 is echt zo erg nog niet. Neem nu mijn werk: toen ik 30 werd had ik al wel plannen om te starten als zelfstandige. De plannen waren er, maar ik startte pas effectief 9 maanden later. Intussen is dit dus mijn tiende jaar als zelfstandig psychologisch consulent. Heel wat stabieler nu dus dan toen ik enkel nog maar speelde met dat idee.

Er was wel een reden – twee zelfs – waarom ik op mijn 30^ste nog niet gestart was als zelfstandige. De eerste reden was dat ik op dat moment nog/terug aan het studeren was (Toegepaste Psychologie). De tweede reden was een (zeer) kleine baby in mijn buik. Ik was toen ongeveer 2 maanden zwanger. Dus ook hier weer hetzelfde als op werkvlak: het plan was er, de uitvoering was zelfs bezig, maar die baby, die was er nog niet écht. En omdat het tijdens mijn zwangerschap daarvoor na 5 maanden helemaal misliep, voelde ik allesbehalve stabiliteit en vertrouwen tijdens deze nieuwe zwangerschap (spoiler: die baby is intussen 9 jaar dus dat kwam wel helemaal goed 😉).

Net zoals mijn werk en ons kindje, was ook ons huis toen nog een concept. Toen ik 30 werd hadden we al wel de compromis getekend voor het huis waar we zouden gaan wonen. Maar de akte volgde pas heel wat later en pas in september konden we verhuizen, op mijn 30,5ste (:

Je begrijpt dat, toen ik 30 werd en de balans opmaakte, ik niet zo blij was: geen werk, geen kind, geen huis (al was dit wel allemaal in de maak en zaten mijn relaties – lief, familie, vrienden – toen wel helemaal goed. Dat mag natuurlijk ook wel gezegd worden 😊). En nu, tien jaar later, heb ik een leuke coachingspraktijk waar ik enorm veel voldoening uit haal, 2 rondhuppelende kinderen van 9 en 6 jaar en een heerlijk huis vlakbij mijn village (meer hierover hier). En de relaties in mijn leven kregen nog wat extra diepgang. Of zoals een van mijn vriendinnen op mijn verjaardagsfeestje zei: ‘ge zijt omringd door schoon volk’.

Die 40, da’s dus echt wel ok. Of zijn het alleen oude mensen die dat zeggen? 😉